[Fiction] ....ยังไม่ระบุชื่อเรื่อง.... I.Kyohei x K.Hironori

ย้อนกลับไปตั้งแต่สมัย KKKITY

เคียวเฮ อิดะ ตัว i ของ kkkity หนุ่มน้อยน่ารักสดใสร่าเริง สิผิวที่ออกคล้ำยิ่งทำชายคนนี้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น ตอนนี้กำลังนักอ่านหนังสือ2-3เล่มบนโต๊ะอย่างขมักขเม้น มันก็ไม่ใช่ปกติหรอกนะที่ผู้ชายคนนี้จะมานั่งอ่านหนังสือตอนเวลาซ้อมนอกจากเขาจะมีเหตุผลจำเป็นบางอย่างที่สำคัญกว่าการซ้อมเต้น

"เฮ้!!... อิดะ---- ตรงนี้เต้นยังไง สอนหน่อยสิ" โยโกตะโกนจากอีกด้านหนึ่งของห้องซ้อม

"ไปถามไอ้ทาเคะเอาสิ" บอกไปปัดๆ โยโกเลยต้องจำไปขอให้อีกคนสอนให้

ไม่รู้ไปอ้อนวอนกันยังไงผลถึงออกมาแบบนี้

"อิด้าาาาาาาาาาาาาาาา ไอ้เผือกมันไม่ยอมสอน..นายช่วยสอนฉันหน่อยสิ...น้า~"

"ไอ้คุณชายวาตารุ ถ้าแกยังไม่เงียบละก็..แกไม่ได้ตายดีแน่ ...แล้วแกด้วย..ไอ้โคทาโร่สอนๆมันไปเหอะ.. รำคาญ ...แล้วนี่ถ้าฉันสอบไม่ได้ขึ้นมาเพราะพวกแกล่ะก็... เละแน่!!!" ประกาศิตจากอิดะ เคียวเฮในตอนนี้ ก็..พอๆกับประกาศิตจากท่านจอห์นนี่เลยล่ะ ถึงพ่อหนุ่มคนนี้จะยิ้มแย้ม..ออกจะดูใจดี ไม่ค่อยถือโทษโกรธใครด้วยซ้ำ แต่ถ้าโมโหใครขึ้นมาล่ะก็ อารมณ์ก็ประมาณภูเขาไฟย่อมๆที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ แต่ถ้าระเบิดขึ้นมาเมื่อไรล่ะก็.. ...ตายเกลี้ยง!!!!!... ไม่เวันแม้แต่เด็กตัวเล็กๆด้วยซ้ำ

แม้เจ้าตัวจะพูดออกมาเหมือนปกติ.. แต่ไอ้หน้าตาเฉยเมยที่ไม่ค่อยจะพบบนใบหน้าของชายคนนี้ประกอบกับเนื้อหาข้างในแล้ว...ทำเอาทาเคอุจิ โคทาโร่ชายหนุ่มที่ามีผิวขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว.. แต่ตอนี้ ..ซีดยิ่งกว่าไข่ต้มเสียอีก ถึงจะไม่เคยเจอด้วยตนเองแต่ด้วยประสบการที่คนข้างๆเคยเล่าให้ฟังทำให้เขาต้องยอมทำตามโดยดีเลยล่ะ... เขายังจำเหตุผลที่มันลาหยุดไปอาทิตย์นึงเต็มๆได้แม่นเลย ..มันบอกว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วดันโทรไปขัดจังหวะตอนเคียวเฮกำลังจู๋จี๋กับมิกิจังแฟนสาว วันนั้นก็ไม่มีอะไรหรอกนะเจ้าเคียวเฮก็แค่ด่ากลับมานิดหน่อยแล้ววางสายไป แต่... วันรุ่งขึ้นนี่สิ มันบอกว่ามีพัสดุมาถึงมันที่บ้าน จ่าหน้าถึง โยโก วาตารุ เมื่อเห็นว่าเป็นเป็นของตัวเองก็เลยหอบขึ้นไปแกะบนห้อง ของในกล่องก็ไม่มีอะไรหรอกนะ ก็แค่... ระเบิดน้อยหน่าลูกย่อมๆซัก 5-6 ลูกเอง ตอนแรกมันก็คิดว่าเป็นของปลอม..ส่งมาแกล้งกันเล่นๆ แต่พอเหลือบไปเห็นชื่อคนส่ง... ใคร!! พวกผม 3 คนแทบจะตะโกนออกมาพร้อมกัน (โคทาโร่ โคยาม่า คาโต้) ตอนแรกมันก็อ้ำอึ้งอยู่นะแต่พอโดนพวกผมเซ้าซี้เอามากๆก็ยอมบอก ตอนแรกผมก็ไม่เชื่อหรอกนะว่าจะเป็นคนคนนี้ ..อิดะ เคียวเฮ.. แต่ตอนนี้เชื่อสนิทแล้วล่ะครับ

หลังพายุเริ่มจะลดระดับความรุณแรงลงบ้างแล้วอิดะก็กลับไปอ่านหนังสือต่อ ส่วนโคทาโร่กับโยโกก็ซ้อมเต้นกันเงียบ ๆ เปิดเสียงเพลงเบาๆเพื่อไม่ให้ไปรบกวนสมาธิคนที่กำลังอ่านหนังสืออยู่

ไม่นานนัก 3Kแบตเตอร์รี่ก็เดินทางมาถึง "อิดะคุงงงงงงงงงงงงงงง" คุซาโนะกระโดดกอดคอคนที่นั่งอ่านหนังสืออยู่อย่างไม่เกรงกลัว โยโกกับโคทาโร่หันมามองเจ้าหมีอย่างกังวล มันจะรอดมั๊ยฟระเนี่ย

"ไม่เล่นน่า จะไปไหนก็ไป" เมื่ออีกฝ่ายไม่เล่นด้วยจึงคลายมือออกแล้วเดินไปหาโคทาโร่แทน "อิดะคุงเป็นอะไรหรอ" ถามออกมาเสียงเศร้า โยโกลูบหัวหมีน้อยเบาๆ "มันกำลังเครียด.. กลัวสอบได้คะแนนไม่ดีน่ะ" ...คงเศร้าน่าดู ปกติเคียวเฮไม่เคยขัดใจเจ้าคุเลยซักครั้งนี่นา...

"คุซาโนะ มานี่หน่อยสิ" อิดะตะโกนเรียกหมีคุ คนถูกเรียกเดินไปหาแต่โดยดี

"จะตวาดอะไรอีกล่ะ" คุซาโนะฮึดฮัดใส่

อิดะจับเจ้าตัวเล็กลงนั่งข้างๆ "ไม่ได้จะว่าอะไรซักหน่อย อย่าตีโพยตีพายสิ"

"แล้วมีอะไร"

"ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่จะบอกว่าคุณจอห์นนี่เรียกไปพบน่ะ"

"เรียกไปทำไม"

"จะไปรู้ไหมล่ะ อ้อ ชิเงะกับโคยาม่าก็ด้วยนะ" พูดจบก็หันไปอ่านหนังสือต่อปล่อยให้อีกคนนั่งหน้างออยู่อย่างนั้น ส่วนชิเงะกับโคยาม่าที่แอบฟังอยู่สะดุ้งโหยง ท่านจอห์นี่เรียก..มีอยู่ไม่กี่อย่าง ..เดบิว.. ..จัดยูนิตใหม่.. ..พักงาน.. อันไหนล่ะเนี่ย ขอให้ไม่เป็นอย่างหลังก็พอ

ในที่สุดโคยาม่า คาโต้ และคุซาโนะก็ต้องพยักหน้าจำใจเดินไปรับชะตากรรมที่ห้องท่านจอห์นนี่ ส่วนอีกด้าน...

ต่างคนก็ต่างทำกิจกรรมของตัวเองเหมือนกับตอนแรก อิดะอ่านหนังสือ ส่วนโยโกกับโคทาโร่ก็ซ้อมเต้นกันเงียบๆเหมือนเดิม ซักพักหนังสือในมือก็ถูกปิดลง

"โยโก นายเร่งเสียงเพลงหน่อยสิ" อิดะบอกพร้อมกับเดินเข้ามาหาเพื่อนอีกสองคน สร้างความแปลกใจให้คนที่ยืนอยู่ไม่น้อย

"ไม่อ่านหนังสือต่อแล้วหรอ"

"ไม่อ่ะ...อ่านไปไม่เห็นจะเข้าหัวซักตัว เดี๋ยวค่อยกลับไปอ่านที่บ้านดีกว่า" อ้าว.. อ่านไม่รู้เรื่องแล้วพาลใส่ตูนี่หว่า!!

"อารมณ์ดีผิดปกตินะ กินอะไรผิดสำแดงมาหรือไง" โยโกถามหลังจากเดินไปเร่งเสียงให้แล้ว ..เฮ้อ ในที่สุดเฮอริเคนมันก็ไปซักที.. (เฮอริเคนเลยหรอ??)

"ไม่ได้กินอะไรผิดสำแดงมาหรอก แค่อารมณ์ดีที่ได้แกล้งคนน่ะ" ฮัมเพลงเบาๆพร้อมกับขยับกายไปตามท่วงทำนอง

"ไอ้คุอ่ะนะ"

"เออ"

"เห็นปกติออกจะตามใจ ไหงวันนี้อยากแกล้งขึ้นมาล่ะ" โยโกล้มตัวลงนอนแผ่หลากลางห้องซ้อม

ยังไม่ทันจะได้คำตอบก็มีเสียงขัดขึ้นซะก่อน "โยโก.. อิดะ.. เดี๋ยวมานะ" โคทาโร่พูดออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน

ไปไหนวะ

ไปห้องน้ำ จะตามไปด้วยมั๊ยล่ะ

ไม่อ่ะ.. แกไปเถอะ กวักมือไล่บ่งบอกว่า ..มึงจะไปไหนก็ไป..

เมื่อโคทาโร่เดินออกไปแล้วก็หันมามองเค้นคำตอบกับอีกคน ว่าไง.. ทำไมวันนี้นึกคึกแกล้งไอ้หมีขึ้นมาได้ล่ะ

อิดะเดินไปปิดวิทยุ แล้วนั่งลงข้างๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนไปอีกคน ไหนๆมันจะไม่อยู่ให้แกล้งแล้ว ขอแกล้งมันซักครั้งก่อนไปละกัน

ไม่อยู่??... หมายความว่าไงวะ โยโกเด้งตัวลุกขึ้นมาจ้องหน้าอีกคน

มันจะได้เดบิวแล้วไง...อย่าลืมแสดงความยินดีกับมันด้วยล่ะ

แล้วแกรู้ได้ไง

มัตสึบอกมา...มันก็ได้เดบิวเหมือนกัน

หรอ.. โชคดีไปว่ะ...แล้วพวกเราจะทำยังล่ะทีนี้

ไม่รู้สิ ก็คงต้องรอว่าเขาจะจัดยูนิตให้ใหม่เมื่อไร

อืม ว่าแล้วก็ล้มตัวลงไปนอนอีกรอบ ไม่ต้องซ้อมมันแล้ว

.....แอ๊ด....